selamlar, üşüyorsunuz, eminim. araya sıkıştıracağım, fazla vaktinizi almak istemedim. iş bu blog ki, bana bir blogun da ötesi olduğunu gösteriyor. anılarıyla insanı sarmalarken bir bilgi bombardımanına görsel şölenler eşlikler ediyor. ilgi alanı olan insanların başımın üstünde yeri var ki, severek takip edebiliyorum. inşallah selvedgeyard türkiyeye gelir.

ben bu güzel kıyafeleri giyip de buradan kalkıp oralara gitmemde bile sanki bana 5 yıl sonra kendimi nerede görmüşlüğümü sorsunlar diye miydi? diyeydi. onca istanbul yolunda yollara baka baka vardığım bu yerden, gülümseyerek ayrılıyorum. taşraya, köylülerin yanına, belki biraz da rahatlayarak dönüyorum şimdi. ki asfalt bana göre değil artık.

köylülerin tarla yakma mevsimi geldi. tarla yakmak uğur getiriyormuş, öyle tahmin ediyorum. pencereleri açamıyorum onların yüzünden, balkonda oturmak zaten lüks oldu. “söndürün şu yangınları” diye bağırınca öyle tuhaf ki bana karşılık veriyorlar. onlar adına üzülmesen olmuyor. heyy, şehirliler, şunlara bakın, nasıl da köylü gibi giyinmişler. bunların mezarlıkları küçük, şehirlerde ölüp de bu mezarlıklara gömülmeye gelmeyin, mezarlıkları küçük, büyütmeye gelmeyin.

iyi değilim, haklı sabeplerim var ama anlatamıyorum.

gittikçe köylüleşiyorum, altıma pijama giyiyorum, hebele hübele konuşuyorum. millete bir efendi daha gerek. rüyamda gördüm, köylüler bana şizofren diyorlardı. bana erik veren köylüler. kendi kendime konuşmalarımla veya aptalca kapılara toslayışlarımla alakalı olabilir. iyi de şehirlerde herkes böyle değil miydi? mesela, istanbul ne büyük şehir.

sonradan hamiş : iş yerinde, blogunuza yazı girerseniz, masaüstünüze götlek.jpg resmini kaydederseniz, sonra müdürünüz bilgisayar ekranınızı görürse ve önce size, sonra götleğe, sonra uzaklara bakarsa “oradaydım” demem için adımı çağırın.

boğazımda bir yanma ile gecenin bir yarısı uyandınız mı hiç? sezonun ilk gribi gecenin bir yarısı. boğazımızda hafif bir yanma ile uyandınız. grip oluyorum dediniz. bunu bloga yazayım diye acılı yutkundunuz, bir kafes içten içe. ne nane limon ne sıcak çorba, ne aspirin varsa yoksa bloga. kendi ellerinizle gecenin bir yarısı bir canavar yarattığınızın farkında değilseniz.

bir çiçek yetişiyor.  ona adıyla hitabe diyorum. cinsiyetler ötesi adı kılınç. tek dallı kılınça trt 3 müziğini dinletiyorum, pop saatini filan. nacar marka kol saati filan. suyunu kalsiyumlu sevdiği için yumurta haşladığım sularla suluyorum onu, anlayın işte, kalsiyum ve piyona-viyonsel-yan flüt.  kılınç büyüyünce doktor olacak, bir hastalıklığa iyi gelecek.

selamiler, dün betimlediğim durumlarda bir değişmenlik yok. bugün cumartesi. türkiye de en çok cumartesi günleri mi pazara gidilir, evler habalandırılır, kaşlar alınır bilmiyorum açıkcası. ama cumartesi gunlerinde bir sıkıntı yok mu, ne? evet, cumartesi günlerinde bir sıkıcılık olduğu kesinlik kazanmış. onu da yapsam bunu yapsam sıkıcılığı. özellikle cumartesi günleri bazı şeyler göğsümde çok büyüyor.

hellomellooo, gençlik. modem hala bozuk. tipsizlere ulaşılamıyor, müşteri hizmetlerine yani. tipsiz bir ses bana başka müşterilere hizmet verdiklerini söylüyor, müsait değillermiş şu an. fonda da tasavvuf müziğine benzer müzikleri çalıyorlar, sabır diliyoruz mesajı yani. çok üstünde durmuyorum aslında, yeni bir hobiye başladığımı muştulamak istedim: çiçek yetiştirmeye başlama hobisi. onu atlamayalım.  

gece olunca sizlerden bir tıkırtı. kapı sanıyorum, kapı mı çalıyor, kapıya koş, kapı çalmıyor çalınmıyor.  sabah oluyor.