biz, ne yapalım da bir işe yarasın? birleşelim, imza toplayalım, yürüyelim, vurulalım, ölelim.  tunus’ta tamam, mısır’da lübnan’da, tamam -tamam mı onu da bilmiyoruz ya, ya da neden tamam oldu… aklına, “böyle böyle yaparsam düzelir” diye bir şeyler geldiği halde yapmayan adidir.

güvercin geri geldi, küçük ağzı, burnu, elleri, üşümüşmüş. bordo renkli çantasını bulamıyormuş, bende miymiş? ne rahat, ne soğuk, hiç özlememiş, daha dün yeni görüşmüşüz gibi, “dur sana bir bakayım” bile demedi. ben artık kalır diye düşünürken onun “kafayı yemişsin sen” diye gülüp geçmesi.

en yakın arkadaşım izmit’e taşınıyor, orada iş buldu. ninesi ile yaşayacağı için bir süre. çoktan yaşamış’ta artık umursamaz olmuş gibi onunla dipsiz tecrübelerimi paylaştım, “bak” dedim “sakın çıplak ayak betona basma” dedim “o patikler boşuna örülmüyor” dedim. “ev almakta acele etme” dedim, “sonunda akşamları erkenden battaniye altında uyuklar olursun” dedim, “unutma” dedim “kitap, film, müzik, blog… bunlar iyi gelmez ve yetmez” dedim. umuyorum anlıyor.

kötü şeylerden bahsedelim akşam akşam. başımıza gelsin sonra ve “ben biliyordum” deriz.

sigara dumanı mı o üflediği yoksa ciğerlerindeki soğuk hava mı, ben bilemem, her gün servisle balkonunun önünden geçtiğimiz adam, sabah sabah balkonda ne yapar? liseli bir kız, sonra, incecik giyiniyor, arrtis, saçlarını toplamamış, beline kadar, hiç üşümüyor da, önünden geçiyoruz. gençten bir kız da köpeğini getiriyor, götürüyor, el kadar bir köpecik, kakasını yapıyordur. “koca gözlü kız, sarışın oğlandan hoşlanıyor herhalde” dedim bugün en yakın arkadaşıma, “onlar evliler, salak” dedi. serviste yan yana oturmaları ve fısır fısır konuşmaları, nereden bilebilirim ki bir insanın evli mi olduğunu yoksa gizli gizli hoşlanıyor da söyleyemiyor bir bahaneyle yanına oturuyor ve ona gününü anlatıyor? bir yandan anlasın istiyor bir yandan anlarsa bu utanca dayanamayacağını düşünüyor?

durakların oradaki simitçinin tuvaleti. mozaik pasta ve büyük içilmiş çaya veda ettim. plastik tabak ve plastik çatal dünyası.

otobüsün molasının durağı. ankara’ya döneriken ben, ihtiyaç molası.

vapurla kadıköy’e geçiş. tv de 24 kanalı açık, yesyeni bir vapurda sakinleşmiş insanlar. ben de tersten adımı yazıp çantaların arkasına sığınarak.

hamiş : böyle şeylerle uğraşıyoum işte, trajik.

akşam, parktan geçerken, laf arasında bunu dinlerken, mahalle bu gece yalnız uyuyacakken yani, siyah pardesülü adamın biri “iyi akşamlar” diledi bana. şarkıdan apartarak “bana iyi akşamlar demeyin, ben burada misafirim, kalıcı değilim” dedim adama, kıyafetim, duruşum, bakışım, demedim tabii, “eve gidince çamaşır yıkayayım” diye düşündüm.

hamiş: çamaşırlar yıkanıyor.

bir kalem ve bir fotoğraf makinesi ile, bazen, çok tehlikeli olabiliyorum. hoohooo.