son otobüsle evine dönüyorsan, haftasonları da çalışıp aldığın paraya gülüyorsan, her seferinde ”bu son olacak” deyip kahırlar içinde hep aynı başlara dönüyorsan ve tükürdüğünü yalayıp “acımadı ki” diyorsan, gözyaşları içinde, moloko‘yu muhakkak seversin. moloko’nun fısıldayan, kahkaha atan, tokatlayan sesi, “yapacak birşeyin yoksa dans et” diyen sesi, roisin murphy sessizce geri geldi. alkışa gerek yok, gelişini üstsüz danslar ederek, her işaretine güvenip ama yine de tedirgin adımlar atarak, daracık şeyler giyerek kutlayabiliriz. ama asla hoşçakal demeyelim. belki birgün keyifle kulağımıza fısıldanan birşeyler olacak.
son otobüs,son tren,son yolculuk. gidecek bir yerin olmasa da hep gelen gitme vakti…
duman
Ağustos 6, 2007 at 7:48 am
en üsteki kupaya tikladim…..
yaw ne güzel söyleyip dansediyor…..insanin üsütünü basini dagitasi geliyor…..
sayenizde tanidik efenim…..
kacakkova
Ağustos 6, 2007 at 12:38 pm
* bahsi geçen şarkı statues albümündeki “forever more” dur.
* bahsi geçen son, merakla beklenen son’dur.
senay izne ayrildi
Ağustos 7, 2007 at 10:31 am