kırmızı gözlü çıktığım, gülümser halde, bulanık bu fotoğrafın çekilişinden 2 yıl sonra, ceviz ağacını kesecekler, kaldırımı genişletecekler. hiç böyle olmuş muydum? hep gelsin, hep konuşalım. merdivenlerden inerken ben, arkamdan baksın, sonra da pencereye çıksın. ama olmuyor. karşılıksız sevgi, insanlık çaresiz. masaları silerken ben, sokaktan geçişi o. durup yutkunmam, geleceğim beni farketmeden önümden geçiyor. aklımda ne tuhaf başka hiçbir şeyin olmaması. böyle olmamışımdır hiç.
