çimenlerde serinlik ve balgam. ayışığı altında, vakit çoktan geç, dışarıda olunamaz geç, baba kızar geç, anne merakta geç. iki hafta öncesine kadar “bugün de olmadı, ben yatıyorum” diyerek battaniyeyi üstüne çeken, çeken, çeken o, şimdi burada sıcak dokunuşlar, taze nefesler arasında. yine huzursuz ama. 21. yüzyılın ona yaptığı bu, mutlu olmak istemiyor, “şimdi ben” diyor “bu mutluluğu hakk-etmiyorum”, mutlu edebileceğine de inanmıyor, neden. evine dönüyor sonraları, usulca, aynasına, çekmecelerine, plastik tokalarına. çiçekleri kururken son kez sebepsiz yere ağlamasın kimse. hıçkırarak ağır bunalımların eşiğinden dönülsün tek başına. 4 sene sonra, arkadaşlarla oturulup oturulup bir bir yerlerde yerlerde bugünlere gülünsün gülünsünüz.
“hüzünlenecek ne var bu fotoğrafta, oysa hayattayız hepimiz”
avazavaz
Temmuz 7, 2007 at 8:26 pm
bu akşam, bir ağacın dalları arasından görünen parlak sarı bir ay gibi azıcık mutluluk… hadi bakalım. hadiii.hadi.
duman
Temmuz 8, 2007 at 6:44 pm