dona do

selamlar, üşüyorsunuz, eminim. araya sıkıştıracağım, fazla vaktinizi almak istemedim. iş bu blog ki, bana bir blogun da ötesi olduğunu gösteriyor. anılarıyla insanı sarmalarken bir bilgi bombardımanına görsel şölenler eşlikler ediyor. ilgi alanı olan insanların başımın üstünde yeri var ki, severek takip edebiliyorum. inşallah selvedgeyard türkiyeye gelir.

iş görüşmem

ben bu güzel kıyafeleri giyip de buradan kalkıp oralara gitmemde bile sanki bana 5 yıl sonra kendimi nerede görmüşlüğümü sorsunlar diye miydi? diyeydi. onca istanbul yolunda yollara baka baka vardığım bu yerden, gülümseyerek ayrılıyorum. taşraya, köylülerin yanına, belki biraz da rahatlayarak dönüyorum şimdi. ki asfalt bana göre değil artık.

gör gözlü

köylülerin tarla yakma mevsimi geldi. tarla yakmak uğur getiriyormuş, öyle tahmin ediyorum. pencereleri açamıyorum onların yüzünden, balkonda oturmak zaten lüks oldu. “söndürün şu yangınları” diye bağırınca öyle tuhaf ki bana karşılık veriyorlar. onlar adına üzülmesen olmuyor. heyy, şehirliler, şunlara bakın, nasıl da köylü gibi giyinmişler. bunların mezarlıkları küçük, şehirlerde ölüp de bu mezarlıklara gömülmeye gelmeyin, mezarlıkları küçük, büyütmeye gelmeyin.

% 100 iyi

iyi değilim, haklı sabeplerim var ama anlatamıyorum.

götlek

gittikçe köylüleşiyorum, altıma pijama giyiyorum, hebele hübele konuşuyorum. millete bir efendi daha gerek. rüyamda gördüm, köylüler bana şizofren diyorlardı. bana erik veren köylüler. kendi kendime konuşmalarımla veya aptalca kapılara toslayışlarımla alakalı olabilir. iyi de şehirlerde herkes böyle değil miydi? mesela, istanbul ne büyük şehir.

sonradan hamiş : iş yerinde, blogunuza yazı girerseniz, masaüstünüze götlek.jpg resmini kaydederseniz, sonra müdürünüz bilgisayar ekranınızı görürse ve önce size, sonra götleğe, sonra uzaklara bakarsa “oradaydım” demem için adımı çağırın.

al bitini

boğazımda bir yanma ile gecenin bir yarısı uyandınız mı hiç? sezonun ilk gribi gecenin bir yarısı. boğazımızda hafif bir yanma ile uyandınız. grip oluyorum dediniz. bunu bloga yazayım diye acılı yutkundunuz, bir kafes içten içe. ne nane limon ne sıcak çorba, ne aspirin varsa yoksa bloga. kendi ellerinizle gecenin bir yarısı bir canavar yarattığınızın farkında değilseniz.

güvenilir çice

bir çiçek yetişiyor.  ona adıyla hitabe diyorum. cinsiyetler ötesi adı kılınç. tek dallı kılınça trt 3 müziğini dinletiyorum, pop saatini filan. nacar marka kol saati filan. suyunu kalsiyumlu sevdiği için yumurta haşladığım sularla suluyorum onu, anlayın işte, kalsiyum ve piyona-viyonsel-yan flüt.  kılınç büyüyünce doktor olacak, bir hastalıklığa iyi gelecek.

çeçek

selamiler, dün betimlediğim durumlarda bir değişmenlik yok. bugün cumartesi. türkiye de en çok cumartesi günleri mi pazara gidilir, evler habalandırılır, kaşlar alınır bilmiyorum açıkcası. ama cumartesi gunlerinde bir sıkıntı yok mu, ne? evet, cumartesi günlerinde bir sıkıcılık olduğu kesinlik kazanmış. onu da yapsam bunu yapsam sıkıcılığı. özellikle cumartesi günleri bazı şeyler göğsümde çok büyüyor.

resimdeki çiçekler

hellomellooo, gençlik. modem hala bozuk. tipsizlere ulaşılamıyor, müşteri hizmetlerine yani. tipsiz bir ses bana başka müşterilere hizmet verdiklerini söylüyor, müsait değillermiş şu an. fonda da tasavvuf müziğine benzer müzikleri çalıyorlar, sabır diliyoruz mesajı yani. çok üstünde durmuyorum aslında, yeni bir hobiye başladığımı muştulamak istedim: çiçek yetiştirmeye başlama hobisi. onu atlamayalım.  

aptalca bekleme

gece olunca sizlerden bir tıkırtı. kapı sanıyorum, kapı mı çalıyor, kapıya koş, kapı çalmıyor çalınmıyor.  sabah oluyor.

her neyse

üç vakte kadar, falda gördüm, yüzümüz gülecek.

anlatacağım da

tatsızım, keyifsizim, sular kesik, modem arızalı, ampul patladı. reçelle besleniyorum akşamları.  çilek ve incir reçeli ile incecik olmayı erteliyorum. bu kışı da balıklarla ve kilolarla, çok klişe olmazsa battaniyeye sarılı halde camdan bakarak geçiririm. salı günleri pazar kuruluyor burada. sadece mandalina almaya çıkacağım elbet. “ablaya 3 kilo mandalinaa”  diyecekler mi?

kamber

arkadaşlarımın arkadaşlarını sevmiyorum. sevmeyi istiyorum sevemiyorum. onları tanıyınca arkadaşlarımı da. “ben nasıl” diyorum, her güzel şeyde bir aptallık, bir saçmalık, çok ciddiye alıyorum. fiona apple, tracy chapman, alanis morisette. 90 lardaki tüm o kadın şarkıcılar dan neyimiz eksikti?

var yok

yok para yok. ana yok baba yok, bayram yok.  ocak var, ateş tütmüyor, aş yok . acıka acıka yaşanıyor da  saçı sakalı birbirine karışıyor. yok ağlamak yok. acele yok. daha var.

ikinci yeni oldum

hepinizin dişi kedileri var, bir ayağınız çukurda. apar topar kalkıyorum, dürüstüm ayaklarına patavassızlık ediyorum, insan kalbi bu kırdığım. zeki değilim, biliyorum, hiç olmadım. aklımda da tutamıyorum, uçuyor, 40 tilki kuyruğu, aklımda, kırkı da birbirine değiyor. değmiyor. artık hiçbirşeye.

başkasının

şimdi insanlar mahva oluyor ya yeşil göz, o nasıl bakıştı, baktın. ay başıydı, faturalarını yatırmış kiranı ödemiştin. açık havada üç kuruşluk adımlarla evine varabilmiştin. bir sen mi çürümedin be yeşil, haksızlık ediyorsun. servis arabalarında sıkışıp, sel sularına kapılmadan ölemeyeceksin. o kadar şanslısın.  

 

duyarga

arctic monkeys 2002 ve 2006 nın en güzel şeyi idi bence. ama beyaz ingiliz erkek müziğini sevince kendimi sıradan hissediyorum. beyonce u sevince de mtv nin tuzağına düşmüş sayılmam da cabası.

dekadans

 

friendfeed de dolanıyorum. hem de gerçek adımla. buraya çok nadir, arada bazen.

fark etmiyor

dargınız.  kopamıyor bir yanımız, ne yapsak, yarabbi, bir yanımız bağlanmış. yazmasak olmuyor, yazmamak ihanet. sonbahar başlıyor, bunu yazıyorsam eğer biri okuyacak helbet, “hevet” diyecek “bu dünyaya küçük su dökmeye gelen muhafazakar erkekler var, onların dışında sonbahar geliyor”. bakar da yok değiliz, varız be varız, o yüzden yazıyorum, müsadenizle ve gücenerek : “sonbahar geliyor”.

nostalji kraliçesi